Marianne Verhaert, burgemeester van Grobbendonk en Vlaams Parlementslid, heeft bij HLN voor het eerst openlijk gesproken over haar gezondheidsproblemen. Achter een ogenschijnlijk onschuldige ziekenhuisfoto die ze eind februari deelde, schuilt een ernstige neurologische aandoening waar ze al twee jaar mee kampt.
Burgemeester van Grobbendonk Marianne Verhaert openhartig: “Zelfs met morfine gaat het niet meer”
zat 21 Mar
© Instagram
Complexe ziekte
De politica lijdt aan een complexe ziekte die gepaard gaat met aanhoudende en zware pijn. “Het gaat om een ziektebeeld dat de laatste jaren blijft uitbreiden, bijna als een inktvlek”, legt ze uit. De klachten situeren zich onder meer in haar nekwervels, schouders en hoofd en zorgen voor constante pijn.
Morfine
De voorbije jaren werd ze al meerdere keren opgenomen in het ziekenhuis. Soms volstaat gewone pijnmedicatie niet meer. “Dan lukt het niet meer met pijnmedicatie, en moet ik naar het ziekenhuis voor intraveneuze pijnstilling, of erger: morfine”, zegt Verhaert. "Eigenlijk het hele stuk van aan mijn middenrif tot de bovenkant van mijn lijf doet dan pijn. Brandend, stekend, erger dan tandpijn.”
Kans op herstel is fiftyfifty
Ondanks de klachten bleef ze lange tijd doorgaan. “Ik ben iemand die graag blijft doorgaan, maar ik heb de signalen van mijn lichaam iets te lang genegeerd”, gaf ze eerder al aan. Intussen zijn de momenten waarop het niet meer lukt, steeds frequenter geworden. Later deze week ondergaat Verhaert een zware operatie. Die moet onder meer haar nekwervels behandelen, maar de uitkomst is onzeker. “De kans op herstel is fiftyfifty. Misschien is de pijn weg. Maar misschien ook niet”, zegt ze. Die onzekerheid zorgt ook voor angst: “Dus heb ik angst? Voel ik paniek? Ja.”
"Ik wil terug worden wie ik was. Terug positief. Terug pijnvrij”
Na de ingreep wacht haar een revalidatie van minstens een maand. Daarna hoopt ze haar werk opnieuw te kunnen opnemen, al beseft ze dat dat niet vanzelfsprekend is. De impact van de ziekte op haar dagelijks leven is groot. “Ik leef graag voor tweehonderd procent, maar de pijn neemt het te vaak over en dat weegt op wie ik ben. Ik ben minder vrolijk, ben sneller geagiteerd en heb soms minder geduld, zowel naar de kinderen toe als naar mijn partner. Ik wil terug worden wie ik was. Ik wil terug kunnen leven, zoals voor de ziekte. Terug positief. Terug pijnvrij.”
